در قابلمه را برداشت، نفسی کشید... عطرشو حس کردم، بوی غذا رو که شنید، گفت باید خوب شده باشه، نمیخوام امتحانش کنم، میخوام هرچه بادا باد... قلبم درد می کرد زیاد نمی خواستم حرفی بزنم، با تمام وجود داشتم بهش نگاه می کردم و خیلی دلم میخواست توی اون لحظه میومد کنارم می نشست تا بغلش کنم... اینو از عمق وجودی که در هر دم، بارها تکرارش میکرد، میخواستم... خواستم تا صداش کنم، شروع کرد به گفتن داستان امروز... بی بهانه حرف میزد و میزد و میزد... من هم غرق نگاه. تا اینکه گفت متین! گفتم بله، فکر میکردم الان میخواد چیزی که دوست داشتم راجبش حرف بزنیم را بگه... اما گفت این غذا امروز بدجوری فکرمو مشغول کرده... گفتم چرا؟ گفت ببین گوش نمیدی ها، خب تا حالا نپختمش... خودش میدونه چقدر دوستش دارم، خودم میدونم چقدر دوستم داره ولی گاهی باید قید خیلی از صحبت ها را زد... گاهی باید به حرف دلمون حاشیه زد... حاشیه ی این دل بند زده، خیلی از یه بوسه ای که وقتی غذا را آورد سر سفره بیشتر بود... ولی... نقطه سر خط.